Kendimi Eleştiriyorum
Kendi Yazılarımın Okuru Olmak Temmuz ayında beş yazılık bir dil felsefesi serisi yazmıştım: Wittgenstein, Quine, Chomsky, Austin ve Searle. Amacım derinlemesine akademik bir çalışma değil, bu alanı herkesin anlayacağı bir dille anlatmaktı. Serinin yeni dönemine, Ricœur ve sonrasına geçmeye hazırlanırken eski yazılarımı yeniden okudum. Ve fark ettim ki bazı yerleri yanlış anlamışım. Bunu fark etmek beni rahatsız etmedi, tersine heyecanlandırdı. Çünkü ben her zaman şunu düşünüyorum: İnsan kendini eleştirebildiği zaman ilerleyebilir. Üstelik yalnız da değilim. Dil felsefesinin en ünlü ismi Wittgenstein da aslında bunu yapmıştı. Tractatus'u yazdığında felsefenin sorunlarını çözdüğünü düşünüyordu. Yıllar sonra Felsefi Soruşturmalar'ın önsözünde, ilk kitabında "ağır hatalar" olduğunu kabul etmek zorunda kaldığını yazdı. Bir "ilk dönem Wittgenstein" var, bir de "ikinci dönem Wittgenstein". Demek ki bir düşünürün kendine itiraz etmesi düşünce eylemi...